هودا

عشق یعنی درک بی نهایت انسان...یعنی پذیرفتن هر کس به همان گونه ای که هست...نه به گونه ای ایده آل

 

سلام دوستای مهربون بلاگ "هودا" دیروز روز جهانی "زن" بود...

ولی اینترنت من قطع بود ...و هر کاری کردم درست نشد...

به هر حال با یه روز تاخیر...این روز رو به همه ی زنان آزاده ی دنیا

که در راه آزادی و عدالت می جنگند...

به همه ی شیر زنان زجر کشیده ی دنیا که در راه آزادی وطن فرزند

 دادند...همسر دادند...تبریک می گم...

و دوست دارم دست تک تک زنان بی سواد و زحمت کشی که در

 زندگی جز سختی نکشیدند رو ببوسم...

"شیرین عبادی" و "زهرا رهنورد" رو در آغوش بکشم...

تا احساس کنم زن ایرانی هنوز زنده است....و نفس می کشه...

و هنوز مفهوم آزادی و صحیح زیستن رو فراموش نکرده...

 

 

پاره ای از من...

                   همواره در حسرت گرما...

                      و محروم از آن...

پاره ای از من...

                 همساز با سپیده ی بردمیده

                      و همواره اسیر سایه های رویا

پاره ای از من...

                سرشار از پر پرواز...

                  و گم کرده سهم خود از آبی آسمان...

پاره ای از من...

                 من واقعی ام، با چشمان یک کودک...

                 همراه پرندگان مهاجر، گریزان در دوردست ها...

 

این شعر از"بلاگا دیمیتروا" شاعر توانای بلغاری هست که زندگی

 خود را وقف دفاع از حقوق بشر و اصلاحات سیاسی کرد...

 

 

پ.ن: هر روز سبو سبو ز ما برگیرند...

                                 تا زود بخشکیم ولی دریائیم...

 

 

برهر سبزه خون دیدم...در هر خنده درد دیدم...

از هر خون سبزه یی می روید...از هر درد لبخنده ئی...

             چرا که شهید درختی ست...

نوشته شده در چهارشنبه ۱۸ اسفند ۱۳۸٩ساعت ٩:٠٩ ‎ب.ظ توسط سحر نظرات () |

 

وه که جهنم نیز

چندان که پای فریب در میان باشد

زمزمه اش

                 ناخوشایندتر از زمزمه ی بهشت نیست...

می پنداشتیم که سپیده دمی رنگین

با بوسه یی

            بر خون امیدوار ما بخواهد شکفت...

و یاران یکایک از پا در آمدند...

و نام ایشان از خاطره ها برفت...

در ظلماتی که شیطان و خدا جلوه ی یک سان دارند...

دیگر آن فریاد عبث را مکرر نمی کنم...

مسلک ها به جز بهانه ی دعوائی نیست...

بر سر کرسی اقتداری...

و انسان

دریغا که به درد قرونش خو کرده است...

.

.

.

به نو کردن ماه بر بام شدم...

با عقیق و سبزه و آینه...

داسی سرد بر آسمان گذشت...

که پرواز کبوتر ممنوع است...

صنوبرها به نجوا چیزی گفتند...

و گزمه گان به هیاهو شمشیر در پرندگان نهادند...

ماه بر نیامد...

"شاملوی بزرگ"

انسان هایی زنده هستند که یک دم از مبارزه دست

                                                             برنمی دارند...

آتش گرفته ام اما هوائی نیست که بسوزم....

خوشا در چنگ شب مردن... ولی از مرگ شب گفتن...

نوشته شده در دوشنبه ٢ اسفند ۱۳۸٩ساعت ۱٢:۱۳ ‎ق.ظ توسط سحر نظرات () |

Design By : Night Melody